توجه به فرزند، چقدر؟ چگونه؟

توجه به فرزند، چقدر؟ چگونه؟

معمولاً تربیتی تربیت موفق است که براساس یک مدیریت و ساماندهی صحیحی صورت بگیرد وپیش رود. تربیت اتفاقی نیست نباید ما فکر کنیم که مثلاً انشالله بچه ام خوب شود؛ برای اینکه بایستی براساس یک سری از اصول و روش های صحیحی که کارشناسان تربیتی بیان فرمودند، در سیره ی عملی و کلامی اهل بیت (علیهم السلام) است و برگرفته از آموزه های قرآنی است، استفاده بشود. یکی از این روشها، بحث توجه کردن به فرزندان است. ببینید، ما اگر بخواهیم درون فرزندانمان یک ویژگی مثبت نهادینه و ماندگارشود، بایستی به آن رفتارهای خوب فرزندانمان توجه کنیم. این توجه منجر به این می شود که آن رفتار خوب در فرزند ما تقویت شود. مثلا اگر ببینیم فرزندمان، سلام می کند، به این سلام کردنش توجه کنیم؛ مثلاً بعداز اینکه جواب سلامش را می دهیم، بگوییم «چقدر خوشحال شدیم دیدیم تو سلام کردی، چقدر پسر یا دختر مودبی هستی». این توجه کردن منجر به این می شود که آن رفتارخوب در فرزند ما نهادینه شود و مانندگاریش بیشتر شود. یا می بینیم که دخترخانم ما حجاب گرفته چادری به سرکرده، به این حجابش، به این چادرسر کردنش توجه کنیم؛ یعنی ببینیم تشویقش کنیم؛ ولو یک تشویق کلامی که «چقدر تو با چادر قشنگتر شدی مثل یک فرشته شدی دخترخوبم» این در او ماندگار می شود به خاطر توجهی که به او کردیم. گااهی اوقات ممکنه حتی نظم بخشی کند. در محیط خانه می رود می بیند یک چیزی در جای خودش نیست روی زمین افتاده، آن را برمی دارد و سرجای خود می گذارد. آنجا این رفتارش را ببینیم. این نظمی را که می دهد ببینیم. همین منجر به این می شود که نظم باز در او ماندگاریش بیشتر شود. برخی از والدین می پرسند که ما چه مقدار توجه به رفتارهای فرزندانمان بکنیم آیا اگر این توجه زیادی بشود، منجربه پرتوقعی آنها یا گاهی اوقات لوس شدن آنها نمی شود؟ می گوییم چرا! توجه باید متعادل باشد به اندازه و به جا. وقتی پدرومادر به رفتار فرزندانشان به اندازه و به جا توجه می کنند، آن آسیب هایی که ممکن است از زیادی توجه صورت بگیرد، کاسته می شود. اما نکته ی دیگری اینجا وجود دارد. گاهی اوقات والدین می گویند که آیا توجه، فقط کلامی است؟ یعنی ما فقط باید بگوییم آفرین بارک الله یا به شکل های دیگری هم می شود توجه کرد؟ من برخی از اشکال مختلف توجه به فرزند را بگویم. یکی از آنها همین توجه کلامی است یعنی ما گاهی اوقات با کلاممان به کار خوب او توجه می کنیم. گاهی اوقات ممکن است توجه با یک نگاه باشد یعنی یک نگاه رضایت مندانه. نفرت به رفتار به فرزندمان هم منجر به ماندگاری رفتار در فرزند می شود. گاهی اوقات ممکن است با یک هدیه دادن باشدیعنی یک رفتارخوبی را در فرزندمان می بینیم، بدون اینکه قبلاً هم تعیین کرده باشیم، یک هدیه ای به او می دهیم این منجر به ماندگاری می شود. گاهی اوقات ممکن است توجه به یک رفتار، تعریف کردن آن رفتارخوب در حضور دیگران است. مثلاً من امروز دیدم فرزندم کمک کار من در خانه بوده، وقتی پدرش که غروب می آید، تعریفش را می کنم. می گویم: «آقا بیا بنشین، امروز ماشاءالله دختر ما درخانه خیلی به من کمک کرد» و جوری باشد که خودِ او هم بشنود. این هم یک نوع توجه کردن است. گاهی اوقات ممکن است توجه پنجمین شکلش نوشتاری باشد. قدیم ویژگی که ناخودآگاه در خانواده ها بود، این بود که دل نوشته ها و نامه هایی برای هم می نوشتند. ولی امروز با گسترش این رسانه های الکترونیکی، ببینید این حالتها کمترشده است که کسی برای کسی دیگر نامه ای بنویسد. سوال مجری: اگر از این فضاها، پدر و مادر برای فرزند استفاده کردند، چه؟ پاسخ استاد: از فضاهای مجازی هم استفاده کردن خوب است. ولی نوشتن یک چیزدیگر است؛ یعنی انگار انسان با وجودش این قلم را بر روی این کاغذ حرکت می دهد. گاهی اوقات در میان ادبا و شعرا هم هست که مثلاً می گویند: این نامه را با خون دل می نویسم یا با اشتیاق می نویسم؛ یعنی انگار با روی کاغذ نوشتن، این حس، بهتر انتقال پیدا می کند. جالب هم هست و بد نیست حضار و بینندگان محترم هم بدانند، اصلاً ما در حوزه ی روانشناسی، یک روانشناسی خط و نقاشی داریم؛ یعنی گاهی اوقات حتی با آن حرکت دادن قلم روی کاغذ و برگه، می شود احساسات طرف مقابل را فهمید. یا مثلاً با احساس عاطفی می نویسد یا با خشم یا با فشار عصبی این را می نوشت. ولی درفضاهای مجازی، ما مجبوریم فقط کلمات بفهمیم ولی آنجا نه، حتی از حالت فشاردادن این قلم، روی کاغذ می شود این را احساس کرد. لذا احساس نوشتن ممکن است احساس خوبی باشد که آدم بهتر هم بتواند انتقال بدهد. پس این حالت پنجم هم می تواند این باشد. گاهی اوقات ما جملات کوچک قدردانی شده از فرزندمان را بنویسیم و این را جایی مثلاً در اتاقش یا جلوی آینه ای یا دربی یا جایی که می دانیم فرزندمان می بیند، الصاق کنیم جملاتی مانند «من از تو متشکرم»؛ «دستت درد نکنه»؛ «خیلی امروز دختر خوبی بودی»، این جملات می تواند یک نوع توجه به رفتارهای مثبت فرزندمان باشدکه آثارخوبی را می تواند در بر داشته باشد و مهمترین اثرش هم همان ماندگار کردن آن رفتار، ارزش گذاری کردن برای آن رفتار است که انشالله فرزندمان مقید به این باشد که دوباره ان رفتار مورد توجه را برای ما تکرار کند. پس امروز این را گفتیم که یکی از روشهای تربیت، توجه به رفتارهای مثبت است و عرض کردیم که ما به پنج شکل می توانیم این توجه را نسبت به فرزندانمان داشته باشیم.



مطالب مرتبط

ارتباط با ما
عضویت در خبرنامه
logo-samandehi

نقل مطالب این سایت فقط با ذکر منبع و نشانی اینترنتی سایت و برای مقاصد غیر تجاری بلامانع است

نوردیده nooredideh.com

مطالب این سایت تنها جنبه اطلاع رسانی و آموزشی داشته و توصیه پزشکی تخصصی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان دانست.

حتما بخوانید!!

سه اصل مهم در روانشناسی رشد
ادامه مطلب