توجه! توجه! باید ها و نباید های توجه به کودک(قسمت اول)

توجه! توجه! باید ها و نباید های توجه به کودک(قسمت اول)

این ور بام و آن ور بام

ریحانه گوشه لباس مادر را چسبیده بود و آن را می کشید.

مامان! مامان! بیا با من بازی کن.

مادر داشت خیارها را حلقه حلقه می کرد. بدون این که سرش را بلند کند گفت: «اِ ! ول کن لباسمو. مگه نمی بینی دارم برای ناهار سالاد درست می کنم؟ فعلاً دستم بنده. برو با عروسکت بازی کن».

ریحانه به اتاق رفت، عروسکش را برداشت و روی پایش گذاشت.

            لالا لالا گلم لالا! عزیز و دلبرم لالا...

عروسک را آرام روی زمین گذاشت و دوباره به سراغ مادر رفت.

            مامان! بهاره خوابید. بیا حالا با هم بازی کنیم.

مادر شعله اجاق را کم کرد و گفت «باز که تو برگشتی بچه! مگه نگفتم کار دارم؟ وقتی بابا اومد، بهش می گم باهات بازی کنه».

            نه! همین حالا.

مادر فریاد زد «بس کن ریحانه! آخرش کتک رو می خوری ها!»

اشک توی چشم های ریحانه جمع شد و با لب های آویزان رفت تا تلویزیون را روشن کند.

            حمید با ابروهای گره خورده بیرون را تماشا می کرد. مادر بغض کرده بود و حرفی نمی زد. پدر دنده را عوض کرد و گفت «پاک آبروم رفت. حالا دوستام درباره من چی فکر می کنن؟ عجب بچه لوسی! این چه کارهایی بود که امشب کردی؟ همش تقصیر شماست خانم! چقدر بهت گفتم این قدر به این بچه توجه نکن، این قدر نازش رو نکش، لوس می شه؛ ولی کو گوش شنوا؟ پسره هر کاری دلش خواست کرد. از خجالت آب شدم و رفتم تو زمین...»

شما جزو کدام یک از پدر و مادرها هستید؟ جزو پدر و مادرهایی که با کودکانشان تنها هم خانه اند و از ذرّه ای توجه به آن ها دریغ می کنند یا پدر و مادرهایی که کودکانشان را زیر خروارها توجه خفه می کنند؟ بهتر است بدانید کوتاهی یا زیاده روی در توجه به کودکان می تواند آسیب های روحی و روانی مختلفی را در روحیه آن ها بر جای بگذارد که گاهی جبرانش به این راحتی ها ممکن نیست. شیوه رفتاری شما چگونه است؟ به نظر شما «بایسته های توجه والدین به کودکان» چیست؟

گلی پژمرده یا گیاهی مریض

زمانی که شخصی به چشم می آید و دیده می شود، یعنی به او توجه شده است. بی شک همه ی ما نیازمند دیده شدن هستیم و از این که مورد توجه قرار بگیریم، خشنود می شویم. در این میان، کودکان هم مشتاق ترند و هم محتاج تر؛ آن ها مانند نهال نوپایی تشنه ی دیده شدن هستند. روشن است که اگر این نهال از آب گوارای توجه شما کم بنوشد، پژمرده می شود و اگر زیاد از حد بنوشد، فاسد خواهد شد. والدینی که چشم و دل کودکشان را تا حد دل زدگی از توجه های گوناگون مادی و روحی سیر می کنند، دست آخر کودکی خواهند داشت لوس و نُنُر، بی دست و پا، با اعتماد به نفس پایین و در برخی موارد لجباز و پرخاشگر؛ کودکی که وقتی بزرگ شد، حتی از عهده ی جمع کردن رختخواب خودش هم برنمی آید.

از سوی دیگر، والدینی که در نشان دادن توجه به کودکشان خساست به خرج می دهند، کودکی گوشه گیر، ناراحت و افسرده بار خواهند آورد؛ کودکی که گاهی دست به هر کاری مثل خودزنی، آتش بازی، خرابکاری و... می زند تا ذرّه ای از نگاه و توجه والدینش را گدایی کند.

پس لازم است که والدین بدانند «کی»، «چگونه» و «چه مقدار» باید به کودکشان توجه کنند تا بتوانند او را از آسیب های افراط و تفریط در امان نگه دارند. برای یافتن پاسخ این سؤال ها نمی توان سوار آسانسور شد و از طبقه اول به طبقه آخر رفت؛ زیرا «نابرده رنج، گنج میسر نمی شود» پس همراه ما از پله ها بالا بیایید.

ادامه دارد...

نویسنده علی صادق سرشت

مرکز مشاوره ماوا، وابسته به موسسه امام خمینی



مطالب مرتبط

ارتباط با ما
عضویت در خبرنامه
logo-samandehi

نقل مطالب این سایت فقط با ذکر منبع و نشانی اینترنتی سایت و برای مقاصد غیر تجاری بلامانع است

نوردیده nooredideh.com

مطالب این سایت تنها جنبه اطلاع رسانی و آموزشی داشته و توصیه پزشکی تخصصی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان دانست.

حتما بخوانید!!

جدا خوابی فرزندان،چرا؟ چگونه؟
ادامه مطلب