پرخاش بس! (قسمت اول)

پرخاش بس! (قسمت اول)
پرخاش بس!

پرخاشگری کودکان، علل و راهکارهای درمان

هدی دو تا از عروسک هایش را گذاشته وسط، استکان و قوری و چند بشقاب اسباب بازی هم کنارشان چیده و با آن ها مامان بازی می کند. هومن پایش را دراز کرده، ماشین قرمز مسابقه اش را تندتند از روی آن رد می کند و زیرچشمی کارهای خواهرش را می پاید. بعد از جا می پرد و همه اسباب بازی هایش را می اندازد وسط. هدی عروسک هایش را می برد گوشه اتاق، جمع تر می نشیند و پشت می کند به ماشین ها. هومن کنترل ماشین بزرگ شاسی بلندش را دست می گیرد. ماشین با سرعت و با خروش دور اتاق می چرخد و می خورد به کمر یکی از عروسک ها و پرتش می کند گوشه ای. هدی بلند صدا می زند مامان! و دوباره تکرار می کند. پسر اما بی توجه به اعتراض های او ماشینش را عقب می کشد تا دوباره به سمت عروسک ها خیز بردارد. این بار همه اثاثیه مامان بازی دخترک پخش اتاق می شود. هدی گریه کنان بیرون می دود.

پرخاشگری یعنی چه؟

رفتاری است که به قصد آسیب رساندن به دیگران انجام می شود و ممکن است بدنی باشد مثل کتک زدن و هل دادن، لفظی باشد مثل ناسزاگویی، یا حقوقی باشد مثل به زور چیزی را از کسی گرفتن.

طغیان خشم، فریاد، ناسزا، گریه، کلمات توهین آمیز، نزاع، تهدید دیگران و حتی نسبت به حیوانات، تخریب اموال، پرت کردن، کوتاهی در پذیرش مسئولیت، پرخاشگری انفعالی مثل فراموشی، تظاهر به نشنیدن، اتلاف وقت، و اهمال در وظایف به منظور ناکام کردن بزرگ سالان یا هم سالان، همه از مصادیق پرخاشگری هستند.

بدانیم بهتر است

1.پرخاشگری در پسرها شیوع بیش تری دارد.

2.پرخاش جویی در دخترها معمولاً لفظی و در پسرها به شیوه درگیری بدنی است.

3.ستیزه طلبی کودک باعث می شود تا او از سوی والدین و دیگران طرد شده و گاه حتی اسباب تمسخر او فراهم گردد.

4.والدین، این کودکان را شلوغ، پر سر و صدا، وحشی و غرقابل کنترل می دانند.

5.این کودکان معمولاً متلک گو هستند، روی دوستان خود اسم می گذارند، پخش کننده شایعه های زشت هستند و بچه های دیگر را تهدید می کنند.

6.متأسفانه پیشرفت تحصیلی، اقتصادی و شغلی چنین کودکانی قابل توجه نیست.

طبیعی یا غیرطبیعی؟

پرخاشگری کودکان را به دو دسته طبیعی و غیرطبیعی تقسیم می کنند. طبیعی شامل رفتارهایی است که کودک به صورت عادی و به اقتضای سن، محیط و فضای ذهنی خود انجام می دهد. با دیدن این حرکت ها نباید نگران و ناراحت شد بلکه اندکی صبر و کمی خویشتن داری درمان ماجراست. دراین باره فقط باید در پی راه هایی برای کم کردن صدمات این رفتارها بود. امام صادق (ع) می فرمایند: «طفل هفت سال بازی کند، هفت سال خواندن و نوشتن بیاموزد و هفت سال مقررات زندگی و حلال و حرام قانونی را یاد بگیرد».

امام (ع) متذکر می شوند که در هفت سال اول زندگی کودک، سخت گیری بر او روا نیست.

اما برای شناختن و تشخیص پرخاشگری طبیعی باید این دوره ها و این حالت ها را شناخت:

1.دوره های ناسازگاری طبیعی

براساس تحقیقات، همه کودکان از 18 ماهگی تا شش سالگی، دوره های شش ماهه تعادل و عدم تعادل را تجربه می کنند. یعنی شش ماه متعادل و سازگار هستند و خوب و مناسب رفتار می کنند و شش ماه ناسازگار و پرخاشگرند. این یک روند رشد طبیعی است و باید با تدبیر و صبر والدین و خانواده، به کودک، یاری رساند تا از این مراحل عبور کند. خوشبختانه بعد از شش سالگی تا هنگام بلوغ، کودک حالت تعادل دارد.

2.پرت کردن اشیاء

کودک بعد از شش ماهگی در پی یادگیری و امتحان اشیاء است و آن ها را پرت می کند تا ببیند چه اتفاقی می افتد و اشیاء کجا می روند. این رفتار به معنای پرخاشگری کودک نیست. شما در این مرحله برای کاهش این رفتار که گاهی تحمل آن برای والدین سخت است، می توانید به رفتار کودک توجه نکنید زیرا حساسیت شما خوشایندی او را در پی دارد و می اندیشد شما با او بازی می کنید.

ادامه دارد...

 

هادی عبدلی

مرکز مشاوره ماوا، وابسته به موسسه امام خمینی

 

 

 



مطالب مرتبط

ارتباط با ما
عضویت در خبرنامه
logo-samandehi

نقل مطالب این سایت فقط با ذکر منبع و نشانی اینترنتی سایت و برای مقاصد غیر تجاری بلامانع است

نوردیده nooredideh.com

مطالب این سایت تنها جنبه اطلاع رسانی و آموزشی داشته و توصیه پزشکی تخصصی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان دانست.

حتما بخوانید!!

پرخاش بس! (قسمت سوم)
ادامه مطلب