بیدار کردن کودک هنگام صبح

بیدار کردن کودک هنگام صبح

مادر نباید کودک محصل خود را هر روز صبح از خواب بیدار کند. کودک از مادری که مزاحم خواب او می­شود و رویاهای او را از هم گسیخته می­سازد نفرت دارد. کودک از اینکه مادر به اتاق او بیاید و پتو را از روی او بردارد بگوید «بلند شو، دیر است»، وحشت دارد. اگر کودک با صدای ساعت زنگدار بیدار شود بهتر از این است که با صدای «مادر زنگدار» بیدار شود.

«اشکان» هشت ساله صبح­ها به دشواری از خواب بر می­ خاست. او هر روز می ­کوشید برای چند دقیقه تمام نشدنی دیگر در بستر باقی بماند. مادر بارها چهره عوض کرد و به هر دری زد تا او را بیدار کند، اما «اشکان» پا فشاری می ­کرد: با تانی بلند می ­شد، به هنگام صرف صبحانه ناخوشایند بود، و آخر هم دیر به مدرسه می­ رسید. بحث­ هایی که هر روز پیش می­ آمد مادر را خسته و منزجر باقی می­ گذاشت.

سرانجام، مادر هدیه­ای غیر منتظره، یعنی یک ساعت زنگدار به او داد و وضعیت به طور هیجان آوری بهبود یافت. در داخل جعبه هدیه، «اشکان» این نوشته را یافت: «برای اشکان، که دوست ندارد دیگران صبح زود او را از خواب بیدار کنند. حالا می­توانی رئیس خودت باشی. دوستدار تو، مادر». «اشکان» هم متعجب شد و هم خوشحال بود. او به مادر چنبن گفت: «چه طور توانستی بفهمی که من دوست ندارم کسی مرا بیدار کند؟» مادر لبخند زد و گفت: «کشف کردم».

صبح روز بعد که ساعت زنگ زد، مادر به «اشکان» گفت: «خیلی زود است، عزیزم، چرا چند دقیقه­ی دیگر نمی­خوابی؟» «اشکان» از بستر بیرون پرید، در حالی که می­گفت: «نه، مدرسه­ ام دیر می­شود.»

نباید کودکی را که به آسانی از خواب بر نمی­خیزد، تنبل نامید؛ و به کودکی که فورا بر نمی­خیزد و هنوز خواب آلود است، نباید برچسب «بدخو» زد. کودکانی که بشاش و چابک بودن به هنگام صبح را دشوار می ­یابند، نباید مورد تمسخر قرار گیرند. به جای اینکه با آنان وارد جنگ شویم، بهترین کار این است که بگذاریم ده دقیقه­ی طلایی دیگر را به خواب یا خیالبافی اختصاص دهد، و از آن لذت ببرد. این را می ­توان به تنظیم ساعت به نحوی که زودتر زنگ بزند، عملی کرد. اظهارات ما به جای اینکه بیان کننده خشم، تحقیر، تمسخر و یا هشدار درباره­ ی سلامتی کودک باشند، بایستی یکدلی ما را به او بفهمانند.

«امروز صبح بلند شدن سخت است.»

«خیلی کیف دارد آدم تو بسترش دراز بکشد و غرق رویا بشود.»

«پنج دقیقه­ی دیگر هم بخواب.»

چنین اظهاراتی صبح را درخشان می­ سازند؛ آن­ها جوی از ملایمت و صمیمیت می­ آفرینند. به عکس، اظهاراتی نظیر آنچه در زیر آمده است، جوی سرد و طوفانی به ارمغان می­آورند:

«بلند شو، پسره­ی شل و ول؛ بلند شو، پسرک تنبل!»

«همین الان از آن رختخواب بیا بیرون.»

«خدای من، نگاه کن، مثل یک خرس گرفته خوابیده.»

و نیز جملاتی همچون:

«چرا هنوز تو رختخوابی؟ مگر ناخوشی؟ چیزی آزارت می­دهد؟ دل درد داری؟ سردرد داری؟ بگذار زبانت را ببینم؟» به کودک پیشنهاد می­کنند که برای دریافت مراقبت و توجه محبت آمیز خودش را به مریضی بزند. کودک همچنین ممکن است گمان کند که اگر منکر هر کدام از بیماری ­هایی که مادرش رئوفانه بیان کرد، بشود، باعث ناامیدی او خواهد شد. از این رو، کودک به خاطر اینکه مادر را خشنود کند، ممکن است به ناچار خود را بیمار جلوه دهد.



مطالب مرتبط

ارتباط با ما
عضویت در خبرنامه
logo-samandehi

نقل مطالب این سایت فقط با ذکر منبع و نشانی اینترنتی سایت و برای مقاصد غیر تجاری بلامانع است

نوردیده nooredideh.com

مطالب این سایت تنها جنبه اطلاع رسانی و آموزشی داشته و توصیه پزشکی تخصصی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان دانست.

حتما بخوانید!!

پاداش و جایزه
ادامه مطلب